Soms heb je van die momenten die alles op scherp zetten. Dat je denkt: is dit het nou? Of beter nog: wat als het morgen te laat is? Voor Sabrina moeder van vier, voormalig loondienst- held en nu fulltime fotograaf kwam dat moment midden in de coronatijd. Terwijl de wereld stilstond, besloot zij juist gas te geven. Letterlijk met één klik.
En nu? Nu staat ze midden in haar eigen bedrijf: Pluk de dag Fotografie. Een naam die niet alleen lekker klinkt, maar ook alles zegt over hoe ze werkt, leeft en kijkt. Want als er íets is wat Sabrina doet, dan is het wel momenten vangen voordat ze vervliegen.
Van rouw naar richting
Het begin van haar verhaal is rauw. Tijdens de eerste lockdown overlijdt de dochter van een vriendin van haar moeder. Nog geen dertig jaar oud. “Dan besef je ineens: we denken allemaal dat we 180 worden, maar dat is gewoon niet zo.”
Het is zo’n zin die blijft hangen. Omdat ‘ie waar is. En omdat we het liever niet horen.
Voor Sabrina werd het een kantelpunt. Ze had al járen een stille droom: iets met fotografie. Maar ja, werk, gezin, drukte… je kent het wel. Totdat het leven haar even hard bij de schouders pakte. Diezelfde avond bestelt ze een camera. Gewoon bij Coolblue. “Ik wist niet eens wat ik ging doen.”
Oefenen op je eigen kind, en duizend cursussen later
Zoals veel goede dingen begint ook dit klein. Geen studio, geen klantenlijst, geen grootse plannen. Gewoon: oefenen. Op haar eigen kind.
“Een jaar lang,” zegt ze. “En ondertussen heel veel cursussen en workshops.”
Want ja, talent is één ding, maar vlieguren maken is alles. En dat deed ze. Met vallen, opstaan en zoals ze zelf lachend zegt foto’s waarvan ze nu denkt: hoe heb ik dit ooit durven opleveren?
Maar juist dat maakt haar verhaal zo herkenbaar. Niemand begint perfect. Sterker nog: perfectie is totaal niet haar doel.
Geen perfecte plaatjes, wel echte momenten
Sabrina’s stijl? Die zit ‘m niet in strak geposeerde portretten of perfecte belichting. “Ik zeg altijd: je mag niet naar mij kijken.”
Het is misschien wel haar belangrijkste regel tijdens een shoot. Want zodra mensen haar vergeten, gebeurt het. Dan ontstaat het echte beeld. Een kind dat lacht. Een moeder die even haar ogen sluit en onbewust geniet het moment. Maar alles zit erin. En dat is precies haar kracht: niet het perfecte plaatje, maar de perfecte emotie.
De BFF op je bruiloft
Fotografen zijn er in alle soorten en maten. Maar Sabrina is niet ‘gewoon’ een fotograaf. Zeker niet op bruiloften. “Ik ben je BFF voor een dag.” En dat meent ze. Want ze is de hele dag dichtbij je. Soms dichterbij dan familie. Dus moet het klikken.
“Als je die klik niet voelt: kies dan iemand anders.”
Zo simpel is het. En eerlijk? Dat maakt haar juist zo goed. Want ze weet: de mooiste foto’s ontstaan niet alleen door techniek, maar door vertrouwen.
Ondernemen? Dat ging ze dus nóóit doen
Ironisch genoeg riep Sabrina vroeger altijd dat ze nóóit ondernemer zou worden. Haar vader had een eigen bedrijf, en ze zag hoe zwaar dat kon zijn. “Dat ga ik dus echt niet doen.”
Versneld naar het heden: ze heeft haar eigen onderneming en wil nooit meer terug.
Wat er veranderde? Eén persoon: haar man. “Zeg alsjeblieft je baan op,” zei hij. “Ga doen wat je leuk vindt.” En dat deed ze.
Vier kinderen, duizend rollen en tóch vrijheid
Ondernemen klinkt vaak sexy, maar laten we eerlijk zijn: het is ook gewoon hard werken. Zeker met vier kinderen.
Toch noemt Sabrina vooral één groot voordeel: vrijheid.
De vrijheid om haar werk om haar leven heen te bouwen. Om ’s middags bij haar kinderen te zijn en ’s avonds te werken. Om een fotoshoot te doen en daarna even naar de HEMA te gaan voor attributen voor een shoot (ja, dat is dus óók werk, al voelt het soms als spijbelen).
“Maar ja, als je het bij een baas zou doen, is het ook werktijd vertelt ze.”
En daar zit misschien wel de grootste les: ondernemen vraagt niet alleen discipline, maar ook het erkennen van je eigen waarde.
Over prijzen, en waarom dat zo ingewikkeld is
Want over waarde gesproken, daar zit nog wel een uitdaging. “Ik vind mezelf een slechte ondernemer,” zegt ze eerlijk. Vooral als het gaat om prijzen bepalen. Want wat vraag je? Wat ben je waard? En wat vindt de klant acceptabel?
“Ik denk altijd: zou ik dit er zelf voor over hebben?” Een herkenbare valkuil. Want jouw klant is niet jij.
Toch groeit ze hierin. Haar eerste shoot? €60 voor álle foto’s. Inmiddels betaalt een gezin €450 en ze blijven terugkomen. En dat is misschien wel het grootste compliment dat er is.
Marketing? Gewoon je bakfiets bestickeren
Geen ingewikkelde funnels of marketingstrategieën hier. Sabrina houdt het lekker nuchter.
“Via via. En mijn bakfiets.” Ja, echt. Stickers erop en gaan. Natuurlijk speelt social media ook een rol. Maar eerlijk is eerlijk: ze vindt het ook gewoon veel werk. “Het is echt een baan erbij.”
En dat is misschien wel verfrissend om te horen in een wereld waar alles ‘moeiteloos’ lijkt.
Creativiteit zit in de chaos
Sabrina noemt zichzelf chaotisch. Maar misschien is dat juist haar kracht. Ze ziet overal mogelijkheden. Een bloesemboom onderweg. Een hoekje met mooi licht. Een onverwacht moment.
“Mijn brein gaat altijd aan.” En dat zorgt ervoor dat geen enkele shoot hetzelfde is. Ze werkt niet met vaste formats, maar met gevoel. En ja, soms staat ze samen met een collega “als twee beginnelingen te stuntelen”. Gewoon om iets nieuws te proberen.
Want stilstaan? Dat is geen optie.
Eerlijk over feedback (en soms is het gewoon even slikken)
Negatieve feedback? Ja, die heeft ze inmiddels ook gehad. En hoewel het nooit leuk is, gaat ze er wel volwassen mee om.
“Ik probeer altijd te kijken: wat kan ik hiervan leren?” Soms zit er een kern van waarheid in. Soms ook niet. Maar ze zoekt altijd naar een oplossing.
En dat maakt haar niet alleen een betere fotograaf, maar ook een betere ondernemer.
De les van Sabrina
Als je haar verhaal in één zin zou moeten samenvatten, is het misschien deze: Je hoeft niet alles te weten om te beginnen. Je moet gewoon beginnen.
Geen perfecte timing. Geen perfecte kennis. Geen perfecte omstandigheden. Gewoon een camera bestellen. En gaan. Want het leven en momenten wachten niet.
En zoals Sabrina het zelf zegt: “Niet lullen maar poetsen, hoppakee.” Of, in haar eigen woorden:
Pluk de dag.
