Ze begint haar dag verkreukeld. Haar eigen woorden. Geen perfect ochtendritueel, geen
groene smoothies of zen momenten. Gewoon: kinderen, haast, een man die ook iets zoekt en
ergens tussendoor proberen zelf een beetje wakker te worden.
En toch is zij degene die aan het roer staat van een van de meest iconische meisjesbladen van
Nederland.
Inge Derksen is de hoofdredacteur van Tina. Maar als je haar hoort praten, denk je niet: daar
zit een hoofdredacteur. Je denkt: daar zit iemand die nog precies weet hoe het voelde om tien
te zijn.
Een meisje dat ideeën had en daar soms gek van werd
Als kind was Inge creatief. Zo’n kind dat altijd iets aan het maken was. Knutselen, schrijven,
verzinnen. Ideeën had ze genoeg. Misschien wel te veel. Alleen: het uitvoeren ervan? Dat was
een ander verhaal.
Ze omschrijft het bijna met een glimlach dat lichte gevoel van frustratie. Dat je weet dat iets
leuk kan zijn, maar het niet helemaal uit je handen krijgt zoals je het in je hoofd ziet. En
ergens is dat gevoel nooit helemaal verdwenen.
Alleen heeft ze er nu iets op gevonden. “Het leuke aan mijn werk,” vertelt ze, “is dat we als
team ideeën ontwikkelen. En dat we die samen uitwerken tot iets moois.”
Daar zit meteen de kern van wie Inge is: geen controlefreak, geen perfectionist die alles zelf
wil doen, maar iemand die begrijpt dat je samen verder komt dan alleen.
Niet alles kunnen en daar vrede mee sluiten
Het klinkt simpel, maar het is misschien wel een van de moeilijkste lessen die ze heeft
geleerd: dat je niet overal goed in hoeft te zijn. Sterker nog, dat je dat ook niet moet willen
Inge is niet de meest gestructureerde persoon. Grote planningen kosten haar energie. Details?
Daar glipt nog wel eens iets doorheen. En lange tijd vond ze dat frustrerend. Alsof ze ergens
tekortschiet. Totdat ze anders ging kijken.
Ze zag wat haar collega’s konden. Hoe iemand anders wél moeiteloos structuur aanbracht.
Hoe een ander juist weer uitblonk in vormgeving of schrijven. En ineens werd het geen
zwakte meer, maar een puzzel.
En misschien is dat precies waarom Tina voelt zoals het voelt: omdat het niet gemaakt wordt
door één perfecte visie, maar door een groep mensen die elkaar aanvullen.
Van nieuws naar meisjes en waarom dat alles veranderde
Inge dacht ooit dat ze de journalistiek in wilde. Het echte werk. Nieuws. Kranten. De wereld
begrijpen en duiden.
Ze studeerde ervoor, liep stage op een nieuwsredactie en deed alles wat daarbij hoorde. Maar
ergens knaagde het.
Niet omdat ze het niet kon. Maar omdat het niet klopte. Tot iemand haar wees op een andere
wereld: die van de jeugdmedia.
Een plek waar verhalen misschien minder urgent lijken, maar minstens zo belangrijk zijn.
Waar het niet gaat om breaking news, maar om identiteit. Om herkenning. Om het gevoel dat
je ertoe doet. Ze liep stage bij een jeugdblad en is eigenlijk nooit meer weggegaan.
Alsof ze daar iets vond wat dichter bij haar lag dan ze zelf had verwacht.
Een jeugd vol verhalen en tijdschriften
Als je Inge hoort praten over haar jeugd, hoor je meteen waar het begon.
Ze groeide op in een gezin waar de wereld altijd dichtbij was. Haar ouders werkten bij een
ontwikkelingssamenwerking, er werd gepraat over politiek, over internationale kwesties. De
krant lag op tafel. Maar daarnaast was er ook iets anders: tijdschriften.
Veel tijdschriften.
Tina, Okki, BOBO, ja ze verslond ze allemaal. Niet als tijdverdrijf, maar als venster naar
andere werelden. Naar verhalen, ideeën, mogelijkheden. Misschien wist ze toen nog niet dat
ze er ooit zelf één zou maken. Maar de liefde zat er al.
De kracht van doorgaan
Als je Inge vraagt wat haar motiveert op moeilijke dagen, verwacht je misschien een diep
antwoord. Iets over passie of een groot doel.
Maar haar antwoord is verrassend simpel. Ze denkt er eigenlijk niet zo over na. Ze gaat
gewoon.
Een soort nuchter doorzettingsvermogen dat misschien wel typisch is voor haar generatie.
Niet eindeloos analyseren, maar dóór. En ja, soms helpt het om jezelf te belonen. Met iets
kleins of iets lekkers. Even een moment voor jezelf.
Leidinggeven zonder bovenaan te staan
Als hoofdredacteur is Inge verantwoordelijk. Voor het blad, voor het team en voor de richting.
Maar ze ziet zichzelf niet als iemand die boven de groep staat. Ze wilt er juist naast staan.
Autonomie is voor haar belangrijk. Dat mensen zelf keuzes kunnen maken. Niet voor elk
detail toestemming hoeven vragen, dat er vertrouwen is.
Ze zegt zelfs half lachend dat haar team het waarschijnlijk ook zonder haar zou redden. Dat ze
soms denkt: wat doe ik hier eigenlijk nog?
Maar misschien is dat juist het punt. Goed leiderschap is soms onzichtbaar. Het zit in ruimte
geven, niet in controle houden.
De moeilijke kanten die niemand ziet
Natuurlijk is het niet altijd licht.
Er waren momenten die zwaar waren. Zoals een reorganisatie, vroeg in haar rol als
hoofdredacteur, midden in coronatijd. Dat soort momenten blijven hangen. Net als periodes
waarin ze te hard werkte. Avonden achter elkaar. Doorgaan terwijl haar lichaam eigenlijk iets
anders zei.
En zoals bij veel vrouwen gaat dat ten koste van haarzelf. Niet van haar gezin. Niet van haar
werk. Maar van haar energie, haar rust.
Totdat ze het weer voelt. En dan grijpt ze in. Op haar manier. Door even stil te staan. Voor
zichzelf te zorgen.
De vrouw achter het werk
Wat misschien het meest opvalt, is hoe menselijk Inge blijft in alles wat ze doet. Ze is geen
perfecte leider. Geen perfecte moeder. Geen perfecte planner.
En ze doet ook niet alsof. Ze is iemand die energie krijgt van mensen. Van samen dingen
maken. Van ideeën die tot leven komen. Iemand die accepteert dat ze soms chaotisch is. Soms
fouten maakt. Soms dingen moet beslissen waar niet iedereen blij van wordt. Maar ook
iemand die weet waar het echt om draait.
Als je haar vraagt waar ze het meest trots op is, komt het antwoord meteen. Niet haar carrière.
Niet Tina.
Haar gezin.
En misschien is dat precies waarom ze Tina begrijpt
Want uiteindelijk gaat Tina niet over perfect zijn. Het gaat over groeien. Twijfelen. Vallen en
weer doorgaan. Over ontdekken wie je bent en leren dat dat genoeg is.
En misschien kan alleen iemand die dat zelf nog elke dag een beetje uitzoekt, zo’n blad
maken. Iemand die nog steeds dat creatieve meisje is. Met ideeën. Met chaos. Met twijfel
Maar ook met een enorme drive om iets te maken dat ertoe doet. Niet groots en meeslepend.
Maar zacht. En precies op het juiste moment.
Zoals Tina.
