Sommige mensen weten het. Niet een beetje, niet ergens halverwege hun carrière, maar vanaf
het allereerste begin. Alsof het al in hun DNA zit. Mariska is zo iemand. “Ik ben dansend
geboren,” zegt ze lachend. “Volgens mijn moeder kwam ik al bewegend de wereld in.” En
eerlijk? Als je haar verhaal hoort, geloof je dat meteen.
We spreken haar tussen de bedrijven door. Letterlijk, want stilzitten zit er niet echt in. Ze is
dansdocente, ondernemer én moeder van drie kinderen. Een combinatie die klinkt als een
logistieke nachtmerrie, maar voor haar vooral voelt als: doen, gaan, proberen en vooral niet te
lang nadenken.
“Ik doe maar wat,” zegt ze nuchter. En gek genoeg is dat precies haar kracht.
Van droom naar dansvloer
Het zaadje voor haar eigen dansschool werd al vroeg geplant. Op driejarige leeftijd stond ze al
in de danszaal, gestuurd door een moeder die haar energie nauwelijks kon bijhouden. Maar
het was niet alleen een handige uitlaatklep het werd haar wereld.
Haar grote voorbeeld? Haar eerste dansdocente. “Zij had een eigen dansschool. Ik keek naar
haar en dacht: dat wil ik ook. Ik wilde haar zijn.” Die fascinatie groeide uit tot een doel.
Na de mavo volgde ze een mbo-opleiding en daarna een hbo-dansopleiding. De droom om
professioneel danseres te worden leek binnen handbereik, maar de realiteit bleek weerbarstig.
“Ik heb heel veel audities gedaan, maar niemand wilde me hebben. Blijkbaar had ik niet de
juiste uitstraling voor moderne dans.” Veel mensen zouden daar stoppen. Zij niet.
Ze vond haar plek in het showballet, deed ervaring op en bleef dichtbij wat ze het allerliefste
deed: dansen. Totdat er ineens een kans voorbij kwam die alles veranderde.
“Er kwam iemand op mijn pad die vroeg of ik een dansschool wilde overnemen. Klein,
overzichtelijk. Ik had al twee jonge kinderen. Dus ja… dat was wel even een ding.”
Maar zoals ze zelf zegt: “Ik dacht, we zien het wel. Wordt het niks, dan wordt het niks. Wordt
het wat, dan is het mooi meegenomen.”
Ondernemen zonder strak plan
Wat opvalt aan Mariska is dat ze geen typische ondernemer is. Geen strak businessplan, geen
vijfjarenstrategie, geen eindeloze Excel-sheets. Haar aanpak is intuïtief. Mensgericht. En
eerlijk.
“Ik ben dit niet gaan doen om rijk te worden,” zegt ze resoluut. “Dan had ik echt iets anders
moeten kiezen. Ik wil gewoon leven. En vooral: zoveel mogelijk mensen laten dansen.”
Toch is ondernemen niet altijd makkelijk. Zeker niet in een tijd waarin kosten stijgen en alles
duurder wordt. “Huur, energie, alles gaat omhoog. En dan moet je je lesgeld verhogen. Maar
dat wil je eigenlijk niet, want dans moet voor iedereen toegankelijk blijven.”
Daar zit haar grootste worsteling. Niet het runnen van een bedrijf, maar het bewaken van haar
missie. “Ik wil niet dat alleen de elite straks nog kan dansen. Ik wil juist dat iedereen kan
komen. Dat kinderen die hier al jaren dansen niet hoeven te stoppen omdat het te duur wordt.”
Het is die innerlijke strijd die haar typeert. Ze denkt niet alleen als ondernemer, maar vooral
als mens.
De balans die er niet is
Vraag haar hoe ze alles combineert werk, gezin, verantwoordelijkheid en je krijgt geen perfect
antwoord. Geen Instagram-waardig verhaal over balans en rust.
“Ik heb geen idee,” zegt ze lachend. “Ik doe gewoon wat in me opkomt en dan zie ik daarna
wel weer.”
Eerlijker wordt het niet. Natuurlijk wil ze het goed doen. Goede lessen geven. Een fijne
moeder zijn. Mooie voorstellingen neerzetten. Maar de perfecte balans? Die bestaat volgens
haar niet. “Je wilt alles goed doen. Maar dat kan gewoon niet altijd. En dat is ook oké.”
Wat wel duidelijk is: ze doet alles met volledige overgave. Half werk komt niet in haar
woordenboek voor. Zeker niet als het om de jaarlijkse voorstelling gaat. “Dan denk ik elk
jaar: het mag wel een tandje minder. Maar dat lukt gewoon niet. Als je het doet, moet je het
goed doen. Punt.”
De magie van de voorstelling
De jaarlijkse dansvoorstelling is voor Mariska hét moment waarop alles samenkomt. Weken,
soms maanden van voorbereiding. Repetities, kostuums, decor, muziek alles moet kloppen.
Maar waar het haar echt om gaat? Dat iedereen een moment krijgt om te stralen.
“Elk kind moet kunnen shinen. Dat vind ik het allerbelangrijkste.” En ja, dat betekent dat de
voorstelling soms lang duurt. Maar daar heeft ze een duidelijke mening over.
“Het enige wat jij hoeft te doen is zitten en genieten van blije kinderen die dansen. Zo zwaar
is dat toch niet?” Typisch Mariska. Direct, maar met een knipoog.
Wat haar misschien nog wel trotser maakt dan het eindresultaat, is alles wat erachter gebeurt.
Het team van docenten. De ouders die helpen. Haar vader die het decor bouwt. De vaste
mensen die elk jaar weer klaarstaan. “We doen het echt met z’n allen. Ik ben niet alleen. Dat
maakt het zo bijzonder.”
Dans als veilige haven
Voor Mariska is dans zoveel meer dan pasjes leren. Het is een plek. Een gevoel. Soms zelfs
een redding.
“De dansschool is een veilige haven,” legt ze uit. “Of je nou 2,5 bent of volwassen, je komt
hier binnen en even hoef je niks anders te zijn dan danser.” Ze ziet het dagelijks gebeuren.
Volwassenen die hun werk even vergeten. Kinderen die leren omgaan met falen. Groepen die
elkaar steunen.
“In een dansles gaat heel veel mis. Maar dan lukt er ineens iets. En dat vieren we. Samen.”
Volgens haar wordt de kracht van dans nog vaak onderschat. “Het zou veel meer gewaardeerd
mogen worden. Het is zo goed voor je fysiek én mentaal.” En ze heeft een punt. Want dans is
misschien wel de meest pure vorm van expressie die er is.
Streng, maar rechtvaardig
In haar lessen is ze duidelijk. Ze pusht haar leerlingen. Niet om ze af te breken, maar om ze
beter te maken.
“Ik ben wel iemand die pusht op techniek. Maar altijd positief.” Toch kan ze ook streng zijn.
Bijvoorbeeld als iemand niet luistert. Of zichzelf over de grens duwt terwijl dat niet
verstandig is.
“Dan word ik wel boos. Want ik wil dat ze veilig blijven en dat ze snappen waarom ik iets
zeg.” Die combinatie van duidelijkheid en betrokkenheid werkt. Kinderen voelen zich gezien,
maar weten ook waar ze aan toe zijn.
“Ik denk dat kinderen dat juist fijn vinden. Eerlijkheid.”
Geen sterren, maar een familie
Wat haar dansschool onderscheidt van anderen? Volgens haar is het simpel.
“Het familiaire. Geen poespas. Gewoon lekker dansen.” Iedereen kent elkaar. Jong en oud.
Beginners en gevorderden. Dat zorgt voor een bijzondere dynamiek.
“De kleintjes durven hulp te vragen aan de groteren. Iedereen helpt elkaar. Dat is zo mooi om
te zien.” Er is ruimte voor plezier, maar ook voor groei. Voor fouten, maar ook voor
successen. En vooral: voor jezelf zijn.
Creativiteit die je niet kunt uitleggen
Hoe ze haar choreografieën maakt? Hoe ze elk jaar weer een nieuwe voorstelling bedenkt? Ze
haalt haar schouders op. “Ik weet het niet. Ik kan het gewoon.”
Muziek aan, en het begint te stromen. Beelden, verhalen, ideeën. Ze schrijft het op, bespreekt
het met haar team en werkt het uit. “Ik zie het gewoon voor me. In kleur, in licht. Het zit in
mijn hoofd.” Sommige dingen kun je niet leren. Die voel je.
Waar ze het voor doet
Aan het einde van het gesprek stellen we haar de vraag: waar haal je de meeste voldoening
uit? Ze hoeft niet lang na te denken.
“Blije mensen.” Zo simpel is het.
Kinderen die lachen. Volwassenen die genieten. Een groep die samen iets moois neerzet. Dat
zijn de momenten waar ze het voor doet. “Als ik iemand zie dansen en echt zie genieten, dan
denk ik: ja, ik heb het goed gedaan.”
En misschien is dat wel de kern van alles. Niet de prijzen, niet het succes, niet de groei van
haar bedrijf. Maar dat ene moment waarop iemand zichzelf even helemaal vergeet en gewoon
danst.
Liefde als drijvende kracht
Wat blijft hangen na het gesprek met Mariska, is niet alleen haar verhaal. Het is haar energie.
Haar overtuiging. Haar liefde voor wat ze doet. Ze is geen ondernemer die toevallig in de
danswereld terechtkwam. Ze is een danser die ondernemer werd om haar passie te kunnen
delen.
En dat voel je in alles. “In de kern draait het om één ding,” zegt ze. “De liefde voor dans.”
En precies dát is wat haar dansschool zo bijzonder maakt. Geen perfecte planning. Geen strak
concept. Maar een plek waar mensen samenkomen, bewegen, groeien en even helemaal
zichzelf kunnen zijn. Misschien is dat wel het mooiste ondernemerschap dat er is.
