Ze zat jarenlang midden in de spotlights, maar de echte regie vond ze pas toen ze eruit stapte. Wie tegenover Kimberley zit, merkt het meteen: hier spreekt geen vrouw die nog iets te bewijzen heeft. Geen behoefte aan applaus, geen drang naar zichtbaarheid om de zichtbaarheid zelf. Wat er wél zit? Een scherpe blik, een eerlijk verhaal en een duidelijke koers.
“Ik wil zelf creëren,” zegt ze. “Niet meer alleen uitvoeren.”
Van meisje in de coulissen naar vrouw aan het roer
Kimberley groeit op tussen dansspiegels, auditieruimtes en repetities. Niet omdat ze per se die kant op wilde, maar omdat het leven haar daar als vanzelf neerzette. Samen met haar zussen zit ze op de dans- en musicalopleiding van Lucia Marthas. Optredens, audities, camera’s het hoort er gewoon bij.
“Het was niet eens een bewuste keuze,” vertelt ze. “Het was gewoon wat we deden.”
Als kind is ze verlegen. Juist daarom voelt acteren als een veilige uitlaatklep. Een plek waar ze even iemand anders mag zijn. Waar ze eigenschappen kan uitvergroten die ze in het echte leven nog niet durft te laten zien.
“Je kon iemand zijn die je misschien niet durfde te zijn,” zegt ze.
Wat begint met kleine rolletjes, groeit uit tot een constante stroom van werk. Series, commercials, rollen die elkaar opvolgen. Ze rolt erin, zoals ze het zelf noemt. Zonder dat ze ooit echt stilstaat bij de vraag: wil ik dit eigenlijk wel?
Het moment waarop je beseft: dit pad kiest ook mij
Een bepalend moment komt wanneer ze begin twintig is en een grote rol krijgt in een populaire serie. Vier jaar lang staat haar leven volledig in het teken van draaien, presteren en doorgaan.
“Dat was all consuming,” zegt ze.
Het is een kans waar veel mensen van dromen. En ze grijpt hem. Maar ergens onderweg sluipt er iets in wat ze pas later onder woorden kan brengen: het gevoel dat het leven haar overkomt in plaats van andersom. “Ik was nog te jong om daar heel bewust mee om te gaan,” vertelt ze. En dus gaat ze door. Van rol naar rol, van set naar set, tot het begint te wringen.
De keerzijde van zichtbaar zijn
Wie denkt dat een leven voor de camera alleen maar glamour is, heeft het mis. Kimberley ziet al jong hoe vluchtig die wereld is. Hoe snel je wordt ingedeeld in hokjes. Hoe beperkt de ruimte kan zijn om echt te groeien. Typecasting is iets typische Nederlands vertelt ze. Blonde vrouw? Dan ben je al snel “dat meisje”.
“Er zijn zoveel rollen die ik had willen spelen die ik nooit kreeg,” zegt ze. En misschien nog belangrijker: ze merkt dat het haar steeds minder voedt.
Premières, aandacht, zichtbaarheid het doet haar weinig meer. “Het boeit me niet meer,” zegt ze resoluut. “Ik wil leren. Ik wil ontwikkelen.” Daar ligt de kern merk ik aan haar. Niet gezien worden, maar groeien.
De omslag: van wachten naar creëren
Het grote kantelpunt komt niet in één klap, maar sluipt langzaam naar binnen. “Ik kan niet wachten tot iemand mij kiest,” zegt ze. En dus doet ze iets wat misschien wel het spannendste is wat je kunt doen: ze neemt het heft in eigen handen. Ze begint te schrijven.
Niet omdat iemand erom vraagt. Niet omdat er al een contract ligt. Maar omdat ze verhalen heeft die verteld moeten worden. “Ik wilde dat het bestond. Van mijn hoofd naar de winkel.” Haar eerste boek ontstaat vanuit die behoefte. Vanuit de drang om zélf iets neer te zetten. Iets wat van haar is, van begin tot eind.
Schrijven als spiegel
Waar acteren draait om samenwerking, is schrijven een eenzame reis. “Je zit helemaal in je eigen wereld,” vertelt ze.
Maar juist daarin vindt ze rust. Focus, controle. En misschien nog wel belangrijker: eerlijkheid. Haar boeken zijn geen zoete verhalen. Ze houden een spiegel voor. Aan de wereld om haar heen, maar ook aan zichzelf.
Ze schrijft over schone schijn, sociale druk en de kleine bijzondere dingen van het dagelijks leven. “Ik hoop dat mensen erom kunnen lachen, maar ook even denken: misschien moet ik zelf ook in de spiegel kijken.” Het is die combinatie van scherpte en zelfspot die haar werk kracht geeft.
Moederschap als kompas
Als er één ding is dat haar blik op het leven fundamenteel verandert, is het moeder worden. Niet alleen omdat haar wereld groter wordt, maar juist omdat haar prioriteiten scherper worden.
“Ik kan veel beter het kaf van het koren scheiden,” zegt ze. Ineens is tijd niet meer oneindig. Energie niet vanzelfsprekend. En dus worden keuzes helderder. “Ik ga niet van zes uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds draaien voor iets wat me niet raakt,” vertelt ze. Moederschap maakt haar niet zachter in haar ambities het maakt haar juist scherper.
Ze weet wat ze waard is, ze weet waar ze ja tegen zegt.
En misschien nog belangrijker: waar ze nee tegen zegt.
Geen zin meer in de luchtbel
Waar ze vroeger nog dacht dat bepaalde dingen “erbij hoorden”, laat ze dat nu moeiteloos los.
Netwerkevents, oppervlakkige aandacht, realityprogramma’s ze past. “Ik laat me niet meer als een pop gebruiken,” zegt ze. Het is geen bitterheid of afkeer, het is helderheid. Ze ziet hoe de industrie werkt. Begrijpt de hoe het in elkaar zit. Maar kiest bewust een andere route. “Het is allemaal gebakken lucht als het niet echt is,” zegt ze. Authenticiteit is geen modewoord voor haar, het is een voorwaarde.
De kracht van alleen zijn
Waar veel mensen energie halen uit drukte en sociale prikkels, zoekt Kimberley juist de stilte op. Ze kan goed alleen zijn, ze heeft het zelfs nodig.
“Ik ben best een einzelgänger,” zegt ze. Geen eindeloze lunches, geen verplicht sociaal gedoe.
Liever een boek, een wandeling maar vooral tijd met haar kinderen. Die rust is geen luxe, maar brandstof. Voor haar creativiteit, haar ideeën en haar balans.
Gevoelig, rauw en eerlijk
Wie haar alleen kent van televisie, verwacht misschien iets anders. Maar Kimberley is niet gepolijst. Niet perfect. “Ik ben rauwer dan mensen denken,” zegt ze.
Ze voelt intens wat andere mensen zeggen maar kan ook direct reageren. “Ik spreek mijn waarheid,” zegt ze. Altijd met respect maar zonder filter. En juist dat maakt haar interessant.
Geen gemaakte zinnen. Geen ingestudeerde antwoorden.
Maar een vrouw die zegt wat ze denkt, en voelt wat ze zegt. Daar kunnen we allemaal wel wat van leren.
Het leven is niet maakbaar
Een van de meest ingrijpende momenten in haar leven is het verlies van haar vader. Plotseling en onverwacht. “Dan besef je hoe grillig het leven is,” vertelt ze. Het idee dat je alles kunt plannen, controleren en sturen het valt weg. Wat overblijft, is iets anders: bewustzijn.
Dat tijd kostbaar is, dat niets vanzelfsprekend is.
En dat het leven zich niet laat vangen in zekerheid. “Je hebt een deel in de hand, maar een deel is gewoon lot,” zegt ze.
Het maakt haar niet angstig, maar juist alerter. Aanwezig en ze leeft meer in het nu.
Een nieuwe droom
Vandaag de dag is Kimberley niet alleen schrijver, maar ook ondernemer in wording. Ze werkt aan een platform dat alles samenbrengt waar zij voor staat: bewust leven, authenticiteit en zelfontwikkeling. Een plek waar haar boeken, podcasts en producten samenkomen.
“Ik wil mensen inspireren om dichter bij zichzelf te leven,” zegt ze. Daar hoort ook een eigen skin care lijn bij. Puur, biologisch en vooral betaalbaar. Geen overbodige stappen, geen marketingpraatjes. Gewoon: goed voor jezelf zorgen, van binnen en van buiten.
De rode draad: trouw blijven aan jezelf
Als je haar verhaal in één zin zou moeten samenvatten, is het misschien dit: Ze is gestopt met mee gaan in de flow, en is begonnen met kiezen. Voor zichzelf, voor haar gezin, voor haar werk. En vooral: voor haar waarheid.
“Ik wil iets neerzetten wat echt is,” zegt ze.
En misschien is dat wel het meest ondernemende wat je kunt doen.
