Als ik terugdenk aan vroeger, zie ik ons meteen weer zitten.
Mijn jeugdvriendinnen en ik. Een hechte, gezellige meidengroep. We lachten veel, deelden alles en het voelde vanzelfsprekend dat we elkaar altijd zouden houden.
Op die leeftijd denk je daar eigenlijk niet over na. Je gaat ervan uit dat de mensen die vandaag belangrijk zijn, dat over twintig jaar nog steeds zullen zijn. Dat vriendschappen die sterk voelen ook automatisch voor altijd zijn.
Maar het leven blijkt vaak iets ingewikkelder dan dat.
Later verhuisde ik voor een jaar naar Ierland. Een avontuur waar ik enorm naar uitkeek en dat me uiteindelijk ook echt heeft veranderd. Ik groeide, ontdekte nieuwe kanten van mezelf en leerde anders naar het leven kijken.
Maar terwijl ik daar was, merkte ik ook dat de afstand niet alleen fysiek werd.
Toen ik terugkwam, was niet alles meer hetzelfde. En eigenlijk was ik dat zelf ook niet.
De vriendschappen verwaterden. Niet door ruzie. Niet door een conflict. Gewoon door het leven. Ik ging verder, zij ook. En ergens onderweg groeiden we niet meer dezelfde kant op.
Achteraf denk ik dat dat misschien ook helemaal niet vreemd is.
We groeien op met het idee dat goede vriendschappen een leven lang meegaan. Alsof dat het bewijs is van een sterke band. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat sommige mensen niet bedoeld zijn om je hele leven naast je te lopen.
Sommige mensen horen bij een fase.
Bij de persoon die je toen was.
De vriendin die perfect bij je paste toen je wereld draaide om school, feestjes en eindeloze gesprekken over de toekomst. De studievriend met wie je dezelfde dromen, onzekerheden en ambities deelde. De collega die tijdens een uitdagende periode meer voor je betekende dan wie dan ook.
Dat maakt die vriendschappen niet minder echt. Misschien waren ze juist precies wat je op dat moment nodig had.
Tijdens mijn studie gebeurde iets soortgelijks.
Weer ontstonden er nieuwe vriendschappen. Intens, dichtbij en passend bij die fase van mijn leven. We zaten allemaal in dezelfde levensfase. We waren bezig met onze toekomst, ontdekten wie we wilden zijn en deelden veel van dezelfde uitdagingen.
Maar ook daar merkte ik later dat niet iedereen automatisch met je meegroeit. Sommige mensen horen bij een periode.
Niet per se bij je hele leven. En misschien is dat helemaal oké. Toch vinden veel mensen dat lastig. We zien een verwaterde vriendschap vaak als iets dat mislukt is. Alsof er iets fout is gegaan. Alsof iemand schuld heeft. Alsof je harder je best had moeten doen.
Maar misschien hoeft niet alles gerepareerd te worden. Misschien mag iets ook gewoon geweest zijn wat het was. Misschien is het juist een teken dat mensen zich ontwikkelen.
Want laten we eerlijk zijn: hoe logisch is het eigenlijk dat we op ons veertiende, vijfentwintigste en zevenendertigste precies dezelfde mensen zijn?
We veranderen, onze dromen veranderen, onze prioriteiten veranderen, en onze interesses veranderen.
En daarmee veranderen soms ook onze relaties.
Het meest confronterend werd dat voor mij toen ik uit elkaar ging met de vader van mijn dochter. Dat zijn van die momenten waarop alles verschuift.
Niet alleen je relatie, maar ook de wereld daaromheen.
Juist in zo’n periode zie je vaak heel scherp wie er blijft staan. Wie er echt naast je staat. Wie je steunt zonder oordeel en zonder voorwaarden.
Maar je ziet soms ook wie langzaam uit beeld verdwijnt. Soms zonder duidelijke reden of door omstandigheden waar je zelf weinig invloed op hebt.
En dat is misschien wel het lastigste om te accepteren. Dat vriendschappen kunnen veranderen zonder dat iemand iets verkeerd heeft gedaan. Dat twee mensen simpelweg een andere richting op kunnen groeien.
En toch, als ik eerlijk ben, kan ik soms best jaloers zijn als ik mensen zie met een grote, hechte vriendengroep.
Groepen die al jaren bestaan, waar alles vanzelf lijkt te gaan, waar je altijd ergens bij hoort.
Waar de foto’s op social media laten zien dat dezelfde mensen al tientallen jaren samen zijn.
Dat ziet er mooi uit, misschien verlangen we daar allemaal ergens een beetje naar.
Maar als ik dan echt stilsta bij mijn eigen leven, weet ik ook dat wat ik heb misschien minder zichtbaar is, maar niet minder waardevol.
Wat ik inmiddels heb geleerd, is dat vriendschap niet vaststaat.
Het beweegt mee met wie je bent, waar je staat en wat je nodig hebt. Mensen komen op je pad op momenten dat ze iets toevoegen. Soms voor even, soms voor veel langer, soms om je ergens doorheen te helpen. En soms simpelweg om een mooie herinnering achter te laten.
De waarde van een vriendschap zit niet altijd in hoe lang iemand blijft. Soms zit die waarde juist in wat iemand heeft betekend tijdens een specifieke periode van je leven.
Dat inzicht heeft me geholpen om anders naar vriendschappen te kijken.
Niet meer vanuit verlies. Maar vanuit dankbaarheid.
Dankbaar voor wat iemand heeft gebracht, zelfs als die persoon vandaag geen onderdeel meer is van mijn dagelijkse leven. En misschien is dat ook wel een vorm van volwassen worden.
Accepteren dat niet alles voor altijd hoeft te zijn om waardevol te zijn geweest.
Wat ik tegenwoordig misschien wel het mooiste vind, is dat er altijd ruimte blijft voor nieuwe mensen. Toen ik jonger was, dacht ik eerlijk gezegd dat je je vrienden vooral maakte op school, tijdens je studie of in je twintiger jaren.
Maar inmiddels weet ik dat dat helemaal niet waar is. Juist op latere leeftijd ontstaan soms de meest bijzondere verbindingen. Misschien omdat je jezelf beter kent.
Omdat je minder bezig bent met erbij horen. Omdat je niet meer kiest vanuit gewoonte, maar vanuit gevoel.
Je kiest mensen die energie geven. Die je inspireren. Die oprecht blij zijn als het goed met je gaat. Die je zien zoals je bent.
En misschien zijn dat uiteindelijk wel de meest waardevolle vriendschappen.
Op mijn 37ste merk ik dat ik anders kies.
En misschien zijn dat wel de vriendschappen die het beste passen bij wie ik nu ben. Niet omdat ze voor altijd moeten blijven. Maar omdat ze kloppen, goed voelen, me laten groeien maar vooral omdat ze me energie geven.
Misschien is dat wel de grootste les die ik heb geleerd over vriendschap: Niet iedereen is bedoeld om voor altijd te blijven. Sommige mensen zijn er voor een hoofdstuk. Anderen voor een seizoen.
Maar iedereen die op je pad komt, laat iets achter. Een herinnering, een stukje groei.
En misschien is dat uiteindelijk veel waardevoller dan de vraag hoe lang iemand blijft.
Liefs, Yasmin
