Sommige mensen kiezen een beroep. Anderen lijken hun levenswerk te vinden.
Bij Lucette voelt het alsof dat laatste gebeurde.
Al tijdens haar opleiding Huidtherapie kwam ze voor het eerst in aanraking met een vrouw die behandeld was voor borstkanker. Een ontmoeting die haar nooit meer heeft losgelaten. Niet omdat de medische behandeling verkeerd was gegaan. Integendeel. De kanker was behandeld. De operatie was achter de rug.
Maar de vrouw tegenover haar was zichzelf kwijt.
Ze kon haar arm nauwelijks bewegen. Haar litteken was verkleefd. Werken lukte niet meer. Sporten ook niet. Ze was moe, verdrietig en vooral alleen.
Terwijl iedereen dacht dat ze beter was.
“Ik weet nog dat ik naar huis reed en dacht: hoe kan dit? Hoe kan iemand zo’n ingrijpende ziekte doormaken en daarna nergens naar doorverwezen worden?”
Het antwoord bleek confronterend eenvoudig.
Nazorg bestond nauwelijks.
En precies daar werd een zaadje geplant dat inmiddels is uitgegroeid tot haar levensmissie.
Een ander pad dan gepland
Als meisje wist Lucette helemaal niet wat ze wilde worden.
School vond ze niet bijzonder interessant. Na de havo koos ze eerst voor een studie Fashion Management aan het AMFI. Een opleiding die inhoudelijk indrukwekkend was, maar waarvan ze al snel voelde dat ze niet op haar plek zat.
“Ik had helemaal niets met merken, status of dure kleding. Ik liep net zo lief in een tweedehands broek als in iets nieuws.”
Wat haar wél trok, waren mensen, zorg en de verbinding.
En vooral iets opbouwen dat nog niet bestond.
Via een familielid kwam ze in aanraking met de opleiding Huidtherapie. Een relatief nieuwe studie die medische kennis combineerde met persoonlijke zorg.
Dat voelde direct goed.
Niet wetende dat ze daar haar toekomstige missie zou ontdekken.
De vrouw die alles veranderde
Tijdens haar eerste stage ontmoette ze een vrouw die twee jaar eerder borstkanker had gehad.
De ziekte was weg, maar de gevolgen waren gebleven.
Ze was haar werk kwijtgeraakt. Haar sociale leven was verdwenen. Haar lichaam werkte niet meer zoals vroeger. En misschien nog wel het pijnlijkst: niemand leek zich af te vragen hoe het écht met haar ging.
“Ik voelde een soort boosheid. Niet richting mensen, maar richting het systeem. Waarom was hier geen aandacht voor?”
Lucette besloot zich volledig te verdiepen in nazorg na borstkanker.
Terwijl haar medestudenten zich oriënteerden op allerlei richtingen binnen de huidtherapie, wist zij het al.
Dit was haar pad.
Een idee waar niemand op zat te wachten
Tenminste, zo voelde het in het begin, want een visie hebben is één ding.
Mensen meekrijgen is iets anders.
Tijdens mijn studie en minor Small Business Skills schreef ik mijn businessplan. Ze wilde een plek creëren waar vrouwen terecht konden nadat de ziekenhuisdeuren achter hen dichtgingen. Direct na haar opleiding startte zij haar praktijk.
Niet alleen voor lichamelijk herstel. Maar voor het hele plaatje De vermoeidheid, de onzekerheid, de littekens, de angst.
De vragen die pas komen wanneer iedereen denkt dat je weer beter bent.
Ze verzamelde specialisten om zich heen. Een fysiotherapeut. Een psycholoog. Een diëtist. Een voedingsdeskundige, en zelf was ze al vanaf haar 18e pilatesinstructrice.
En in 2012 opende ze haar eigen Nazorg Borstkanker Centrum.
Een plek waar alles samenkwam.
Yoga.
Pilates.
Lymfetherapie.
Psychologische begeleiding.
Oedeem- en littekentherapie.
Borstprotheses.
Mindfulness.
Persoonlijke begeleiding. Allemaal onder één dak.
“Eigenlijk wilde ik creëren wat ik zelf miste toen ik die eerste vrouw ontmoette.”
Het moment waarop het pas begint
Wat Lucette het liefst zou willen dat iedere vrouw weet? Dat herstel niet begint wanneer je ziek wordt.
Maar juist wanneer de behandeling stopt. Dat klinkt misschien vreemd. Maar volgens haar is dat precies wat er gebeurt.
Tijdens chemo’s, operaties en bestralingen staat alles in het teken van overleven. Er zijn artsen. Verpleegkundigen. Afspraken. Onderzoeken.
Er is altijd iets te doen.
Altijd iemand die zegt wat de volgende stap is. Maar zodra het traject klaar is, wordt het stil. Dan komt het besef, dan komt de vermoeidheid en pas dan komen de emoties. En juist dan denkt de buitenwereld vaak dat het ergste achter de rug is.
“Voor veel vrouwen begint het herstel pas wanneer ze horen dat ze kankervrij zijn.” Een boodschap die misschien niet alleen belangrijk is voor patiënten.
Maar juist ook voor hun partners, kinderen, familieleden en vrienden.
Je ziet het niet
Een van de grootste uitdagingen waar vrouwen mee worstelen? Vermoeidheid. Niet de vermoeidheid na een drukke werkweek. Maar een uitputting die diep zit, een vermoeidheid die niemand ziet. Want aan de buitenkant lijkt alles weer normaal.
Het haar groeit terug. De littekens genezen. De glimlach keert terug. Maar van binnen voelt het vaak anders.
“Veel vrouwen zeggen tegen mij: ik wil niet meer zeuren.”
En dus gaan ze door.
Totdat hun lichaam opnieuw op de rem trapt. Volgens Lucette ligt daar een belangrijke les. Herstel laat zich niet uitstellen. Rust die je vandaag niet neemt, betaal je later vaak alsnog terug.
Meer dan alleen een lichaam
Wat Lucette bijzonder maakt, is dat ze verder kijkt dan alleen de fysieke klachten.
Natuurlijk behandelt ze littekens. Natuurlijk helpt ze bij oedeem en lichamelijke klachten. Maar minstens zo belangrijk vindt ze wat er onder de oppervlakte gebeurt. Hoe kijkt iemand naar zichzelf? Hoe voelt iemand zich? Kan iemand nog vertrouwen op zijn of haar lichaam?
Want uiteindelijk draait herstel niet alleen om beter worden. Het draait om jezelf weer terugvinden.
De kracht van aanraking
Naast haar werk als huidtherapeut specialiseerde Lucette zich ook in Healing Touch.
Een behandelvorm waarbij aanraking centraal staat. Niet om iets te repareren.
Maar om iemand weer in contact te brengen met zijn of haar lichaam. Voor veel mensen klinkt dat misschien zweverig. Voor Lucette is het juist heel praktisch. “Ons lichaam weet vaak precies wat het nodig heeft. Alleen zijn we verleerd om ernaar te luisteren.”
Juist na een ziekteproces kunnen mensen vervreemd raken van hun lichaam. Een borst die anders voelt. Een litteken. Een plek waar pijn zit. Een herinnering aan wat er gebeurd is. Met zachte aanraking helpt ze mensen weer verbinding te maken met zichzelf. En soms gebeuren er dingen die zelfs haar nog raken.
Zoals de vrouw die volgens meerdere ziekenhuizen een nieuwe operatie nodig had om een wond te laten sluiten.
Een operatie die ze niet meer wilde. Samen werkten ze met aandacht, rust en herstelvermogen. Zes weken later was de wond gesloten.
“Dat soort momenten blijven bijzonder.”
Passie boven alles
Wie met Lucette praat, merkt al snel dat ze niet bezig is met groei om de groei.
Ze praat liever over mensen. Over gezondheid. Over kwaliteit van leven. Over wat iemand nodig heeft om weer vertrouwen te krijgen.
Misschien is dat precies waarom zoveel vrouwen zich bij haar gezien voelen.
Omdat ze niet naar een diagnose kijkt. Maar naar de mens daarachter.
Een nieuwe generatie mamacare therapeuten
Alsof haar missie nog niet groot genoeg is, werkt Lucette ondertussen aan een volgend hoofdstuk. Ze is namelijk bezig met het ontwikkelen van haar eigen opleiding. Een opleiding die bestaat uit verschillende modules rondom nazorg bij borstkanker.
Met als uiteindelijk doel om meer professionals op te leiden tot Mamacare Therapeut.
Want hoewel de aandacht voor nazorg de afgelopen jaren enorm is gegroeid, ziet Lucette dat er nog steeds veel behoefte is aan gespecialiseerde begeleiding.
“Ik wil mijn kennis niet alleen zelf blijven gebruiken. Ik wil die ook doorgeven.”
Zodat meer vrouwen de begeleiding krijgen die ze verdienen.
Zodat nazorg niet afhankelijk is van toevallig de juiste therapeut tegenkomen.
En zodat iedere vrouw na borstkanker weet dat ze er niet alleen voor staat.
Het werk dat nooit af voelt
Na ruim vijftien jaar in dit vak raakt Lucette nog steeds ontroerd door de verhalen die ze hoort. Door vrouwen die ondanks alles blijven lachen. Door moeders die vechten voor hun gezin. Door patiënten die tegen alle verwachtingen in blijven leven.
Door kleine overwinningen die voor de buitenwereld misschien onzichtbaar zijn, maar voor haar alles betekenen.
Want uiteindelijk draait haar werk niet om kanker. Het draait om leven, om kwaliteit van leven, om vertrouwen en omdat sprankje hoop.
En misschien vooral om één belangrijke boodschap:
Dat beter worden veel meer is dan genezen alleen.
