Sommige ondernemers bouwen één bedrijf op en blijven daar hun hele leven aan werken.
Kirsten van Schaik niet.
Wanneer ik haar ontmoet in haar eigen McDonald’s-restaurant, zie ik geen vrouw die op zoek was naar zekerheid. Ik zie iemand die altijd op zoek is naar groei, naar uitdagingen. Naar het gevoel dat ze ergens iets aan het creëren is.
En misschien is dat wel precies waarom haar verhaal zoveel indruk op mij maakt.
Want wie denkt dat haar ondernemersreis begon bij McDonald’s, heeft het mis.
Een meisje dat altijd vooruit wilde
Als klein meisje droomde Kirsten niet specifiek van een eigen bedrijf. Wel wist ze één ding zeker: ze wilde iets bijzonders doen met haar leven.
Ze groeide op in een ondernemend gezin. Haar ouders stonden op de markt. Inkopen, verkopen, risico nemen en hard werken waren dagelijkse kost. Maar nog belangrijker: ze kreeg mee dat je niet in een hokje hoeft te passen.
Je mag worden wie je wilt zijn. Die overtuiging zie je vandaag nog steeds terug in alles wat ze doet.
Al jong was ze fanatiek dressuurruiter op hoog niveau. Doelen stellen, discipline tonen en iedere dag beter willen worden. Het zat er toen al in.
“Ik wilde groots leven,” vertelt ze. Niet groter dan een ander.
Maar groter dan haar eigen comfortzone.
Van strandtent naar ondernemer
Vanaf haar vijftiende werkte Kirsten in de horeca op het strand.
Tien jaar lang.
Van de afwas naar de bediening. Van bediening naar bedrijfsleider. Van bedrijfsleider naar communicatie en evenementen.
Daar leerde ze misschien wel de belangrijkste lessen van haar carrière.
Hard werken, samenwerken, verantwoordelijkheid nemen. En vooral: mensen begrijpen. Toch voelde ze na tien jaar dat het tijd was voor een volgende stap.
Ze ging reizen. Ontdekte nieuwe culturen. Nieuwe manieren van denken. En kwam terug met een besluit. Ze ging voor zichzelf beginnen.
De Regelmeisjes
Als freelancer deed ze alles wat klanten nodig hadden.
Evenementen organiseren, marketingklussen, projectmanagement, notulen schrijven.
Als iets geregeld moest worden, dan wist Kirsten wel hoe. Maar freelancer zijn bleek niet haar eindstation. Ze miste een team. Miste samen successen vieren en miste vooral mensen om zich heen.
En dus besloot ze iets op te bouwen. Onderweg naar Curaçao ontstond het idee voor De Regelmeisjes. Een bedrijf dat begon met één vrouw, een laptop en een flinke dosis lef. Wat volgde was een ondernemersverhaal waar veel mensen van dromen.
Binnen enkele maanden nam ze haar eerste medewerker aan. Daarna volgden er meer echt veel meer.
Negen jaar later bestond De Regelmeisjes uit tien vaste medewerkers en vijfenzestig oproepkrachten. Een indrukwekkend bedrijf.
Maar juist toen het bedrijf succesvol werd, gebeurde er iets onverwachts.
Wanneer succes niet meer genoeg is
Veel ondernemers denken dat succes automatisch geluk brengt.
Kirsten ontdekte dat dat niet altijd zo is. Het bouwen vond ze fantastisch, het pionieren maar vooral het creëren. Het gevoel dat alles nog mogelijk is.
Maar zodra een organisatie groter wordt, komen er processen, structuren, managementlagen.
En precies daar verloor ze energie.
Een belangrijke ondernemers les die ik uit haar verhaal haal, is dat je soms eerlijk naar jezelf moet durven kijken. Niet naar wat succesvol lijkt.
Maar naar wat je gelukkig maakt. Want wat heb je aan een succesvol bedrijf als je iedere dag verder af komt te staan van wat je leuk vindt?
De onverwachte kans
McDonald’s was al jarenlang klant van De Regelmeisjes. Tijdens een evenement kwam de vraag die haar leven zou veranderen.
Had ze ooit nagedacht over franchisenemer schap? Haar eerste reactie was simpel.
Nee, absoluut niet.
Ze zag zichzelf als creatieve ondernemer. Niet als franchisenemer van een multinational.
Maar hoe langer ze erover nadacht, hoe interessanter het werd. Niet ondanks de structuur. Maar juist dankzij die structuur.
Het deel waar zij geen energie van kreeg, was namelijk al gebouwd.
De systemen, de processen, de logistiek.
Alles stond al. Waardoor zij zich kon richten op waar haar kracht ligt.
De mensen, cultuur, leiderschap en de gastvrijheid.
Opnieuw beginnen
Wat veel mensen niet weten, is dat je niet zomaar franchisenemer wordt.
Kirsten doorliep een opleidingstraject van twee jaar. Ze stond hamburgers te bakken.
Draaide nachtdiensten. Werkte in verschillende restaurants. Leerde ieder onderdeel van de operatie kennen. Opnieuw leerling worden nadat je jarenlang ondernemer bent geweest.
Dat vraagt lef. Maar het laat ook iets anders zien. De beste ondernemers denken nooit dat ze uitgeleerd zijn.
Ze blijven nieuwsgierig. Blijven ontwikkelen. Blijven investeren in zichzelf.
Zelfs als ze al succesvol zijn.
Ondernemen is soms loslaten
Misschien wel het meest inspirerende onderdeel van haar verhaal is dat ze De Regelmeisjes durfde los te laten.
Niet omdat het slecht ging, juist omdat het goed ging.
Ze zag dat haar managers klaar waren voor de volgende stap. En dat zijzelf ook klaar was voor iets nieuws. Veel ondernemers houden vast. Kirsten liet los.
En juist daardoor ontstond ruimte voor groei. Voor haar bedrijf, maar ook voor zichzelf.
Meer dan burgers en frietjes
Wie denkt dat een McDonald’s alleen draait om hamburgers en frietjes, heeft het mis.
Wat Kirsten vooral aanspreekt, zijn de mensen. De jongeren die hier hun eerste baan hebben.
De medewerkers die al tientallen jaren onderdeel zijn van het team. De ontwikkeling die medewerkers doormaken. De kansen die ze krijgen.
Ze vertelt met zichtbaar enthousiasme over collega’s die zijn doorgegroeid naar managementfuncties of zelfs functies op het hoofdkantoor.
En eerlijk? Dat enthousiasme werkt aanstekelijk.
Mijn kijkje achter de schermen
Misschien is dat wel waarom dit interview voor mij persoonlijk extra bijzonder was.
Want ik geef het eerlijk toe: een kijkje achter de schermen bij McDonald’s stond stiekem al heel lang op mijn lijstje. Vroeger als we vanuit Frankrijk naar huis reden riep mijn moeder altijd zodra we over de grens waren; “wie als eerste de hoge boom ziet?” Daar bedoelde ze natuurlijk McDonalds mee. Het brengt toch een beetje magie met zich mee. Wat schuilt er achter de grote gele M.
Voor mij zijn dat oprecht dream goals om dat van dichtbij te zien. Maar wat me uiteindelijk het meest verraste, waren niet de processen.
Het waren de mensen. En vooral de ondernemer achter het restaurant.
De vrouw die al meerdere keren opnieuw durfde te beginnen. Die niet bang is om een andere weg in te slaan. Die haar eigen keuzes maakt, ongeacht wat anderen daarvan vinden.
En die laat zien dat ondernemen niet draait om status of titels. Maar om te blijven bouwen aan een leven dat bij je past. Want misschien is dat wel de mooiste ondernemer les uit haar verhaal.
Succes zit niet alleen in wat je hebt opgebouwd. Soms zit succes juist in de moed om opnieuw te beginnen aan iets waar je iedere dag met plezier naartoe gaat.
