Er zijn van die beroepen waarvan je hoopt dat je ze nooit nodig hebt. Een advocaat is er zo
één. Want laten we eerlijk zijn: niemand belt een advocaat omdat het leven zo lekker loopt.
Nee, er zit altijd iets onder, gedoe, conflict, verdriet, onrecht. Of, zoals Philippine het
zelf nuchter zegt: “Je komt hier niet omdat alles goed gaat.”
We zitten tegenover elkaar aan tafel. Geen stijve setting, geen formele sfeer. Gewoon een pot
thee, een open blik en iemand die al 23 jaar midden in de menselijke chaos staat en daar
opvallend rustig over praat. Philippine is advocaat gespecialiseerd in familie en arbeidsrecht
en mediator. Maar bovenal is ze iemand die dagelijks tussen wetgeving en emotie zit. En dat
laatste blijkt minstens zo belangrijk.
Van operatietafel naar rechtszaal
“Ik wist het eigenlijk al als kind,” begint ze. “Of dokter, of advocaat. Geen idee waarom.” Het
leven besliste uiteindelijk voor haar. Uitgeloot voor geneeskunde, dus werd het rechten. Geen
tweede keus, zo blijkt. “Na een jaar wist ik: dit klopt. Dit is wat ik wil.”
Wat volgt is een klassieke route door de advocatuur: werken bij grote kantoren, ervaring
opdoen, specialiseren. Maar wie denkt dat je meteen in je niche rolt, heeft het mis. “In het
begin doe je alles. Echt alles. Van faillissementen tot letselschade. Dat is ook goed, want zo
ontdek je waar je energie van krijgt.”
Die energie vond ze in het arbeidsrecht. Het familierecht kwam later. Niet uit passie, maar uit
noodzaak. “Er was gewoon niemand. Dus ik dacht: oké, dan ga ik dat ook doen.” Vier jaar
extra opleidingen naast haar werk volgden. Geen kleine stap. “Maar als ik iets doe, doe ik het
goed.”
De mythe van ‘even winnen’
Wie denkt dat een advocaat er is om ‘te winnen’, komt bedrogen uit. Philippine zucht zacht
als het onderwerp ter sprake komt. “Dat is echt een misvatting. Mensen komen binnen met: ik
moet winnen. Maar zo werkt het niet.”
Volgens haar zit de echte winst ergens anders. “Succes is dat iemand hier weggaat en denkt:
het is goed zo. Dat is veel waardevoller dan gelijk krijgen.”
En dat is soms lastig uit te leggen. Want cliënten zitten vaak midden in hun emotie. Boos,
gekwetst, strijdlustig. “Dan willen ze bijvoorbeeld die € 55,- terug. Terwijl ik denk: ons
gesprek hierover kost al meer dan die € 55,-. Maar ja, dat zit niet in hun hoofd. Daar zit
emotie.”
Ze glimlacht. “En dat snap ik ook. Maar het is mijn taak om ze weer een beetje terug te
trekken naar de realiteit.”
Tussen psychologie en recht
Hoeveel van haar werk juridisch is en hoeveel psychologisch? Ze lacht hardop. “Dat ligt
eraan. Maar psychologie speelt een enorme rol, vooral in het familierecht.”
Daar zit ze vaak niet tegenover ‘zaken’, maar tegenover mensen. Mensen die elkaar niet meer
zien staan. Die elkaar soms zelfs kapot willen maken. “Dan gaat het niet meer over gelijk
hebben. Dan gaat het over pijn.”
En precies daar moet zij iets mee. “Je moet kunnen schakelen, luisteren, samenvatten,
doorvragen. De LSD-techniek noemen we dat. Maar ook aanvoelen: is dit emotie of is dit
overtuiging?” Dat laatste is volgens haar het lastigst. “Als iemand écht gelooft dat hij gelijk
heeft, kom je daar moeilijk doorheen. Emotie zakt nog wel, overtuiging niet.”
De advocaat als bliksemafleider
Wat veel mensen niet zien, is dat een advocaat ook de klappen opvangt. Letterlijk en
figuurlijk. “Je bent soms echt de kop van jut,” zegt ze. “Mensen zijn boos, gefrustreerd en dat
komt er dan uit. Ook richting mij.”
En ja, dat raakt haar soms. “Ik ben ook maar een mens. Als ik me niet lekker voel en ik krijg
een lading over me heen, dan komt dat binnen.”
Toch neemt ze het niet mee naar huis. Nooit gedaan ook. “Dat kan ik gelukkig goed scheiden.
Werk is werk.” Wat niet betekent dat het haar niets doet. “Sommige situaties zijn gewoon
heftig. Zeker als er kinderen bij betrokken zijn.”
Maar mensen veranderen? Dat kan ze niet. “Mensen denken dat ik gedrag kan veranderen.
Dat ik een soort toverstokje heb. Maar zo werkt het niet. Ik kan adviseren, begeleiden, maar ik
kan niemand veranderen.”
Waarheid vs. overtuigingskracht
Een van de interessantste momenten in ons gesprek is wanneer we het hebben over waarheid.
Bestaat die eigenlijk wel in het recht?
“Wat is de waarheid?” kaatst ze terug. “Wat jij de waarheid vindt, is voor een ander niet de
waarheid.”
Volgens haar draait het uiteindelijk om feiten en bewijs. Maar hoe je die presenteert, maakt
het verschil. “Je kan een rechter overladen met stukken, maar als je het niet helder uitlegt,
haakt hij af.”
Ze geeft een voorbeeld van een ingewikkelde waardebepaling. “Dat is een puzzel. Voor mij,
maar ook voor de rechter. En een rechter wil geen puzzel. Die wil duidelijkheid, in één
oogopslag.” Daar zit dus ook die overtuigingskracht. Niet in mooie praatjes, maar in
helderheid, structuur en begrijpelijkheid.
Ondernemen met risico
Zes jaar geleden besloot Philippine voor zichzelf te beginnen. Een spannende stap, zeker in
een vak waar zekerheid vaak belangrijk is.
Het grootste risico dat ze nam? “Doorprocederen terwijl ik wist dat de cliënt niet kon
betalen.” Waarom ze dat deed? “Omdat ik geloofde in de zaak. En in die persoon.” Zou ze het
opnieuw doen? Zonder twijfel. “Maar wel met meer aandacht voor mijn intuïtie.”
Want die heeft haar ook weleens in de steek gelaten. Of beter gezegd: die heeft ze genegeerd.
“En dan denk je achteraf: had ik maar geluisterd.” Ondernemen is volgens haar sowieso een
kwestie van vallen en opstaan. “Je leert er veel van. Maar leuk is anders.”
De zachte kant van een ‘harde’ advocaat
Wat misschien nog wel het meest opvalt, is de tegenstelling tussen hoe mensen haar zien en
hoe ze zichzelf ervaart. “Mensen denken dat ik snoeihard ben,” zegt ze. “Maar privé ben ik
dat helemaal niet.”
Sterker nog: voor zichzelf opkomen vindt ze lastig. “Ik heb daar gewoon geen zin in. Ik ben
de hele dag al bezig met problemen van anderen. Privé denk ik dan: laat maar.” Het is een
opvallende kwetsbaarheid. Zeker voor iemand die dagelijks voor anderen de strijd aangaat.
“Voor een ander kan ik het heel goed. Voor mezelf… minder.”
Waar ze wél fel op reageert, is onrecht. “Daar kan ik echt niet tegen. En misschien is dat wel
waarom ik dit werk doe.”
Dankbaarheid boven alles
Als we haar vragen wat haar het meeste voldoening geeft, hoeft ze niet lang na te denken.
“Dankbaarheid.” Niet het winnen van een zaak. Niet het geld. Maar dat ene moment waarop
een cliënt zegt: dank je wel.
Ze vertelt over een weduwe met vier kinderen, verwikkeld in een ingewikkelde
uitkeringskwestie. “Ze had echt niets. En toen het opgelost was, kwam ze met diepvriestompoucen.”
Ze glimlacht geëmotioneerd bij de herinnering. “Dat had ze niet hoeven doen. Maar ze deed
het wel. Dat is voor mij alles.” Het contrast met mensen die gratis advies verwachten en niets
terugdoen, is groot. “Dan denk ik: wat een verschil.”
De droom die blijft
Ondanks alles, de emoties, de risico’s, de moeilijke gesprekken is ze nog lang niet klaar.
Haar droom? “Een groter kantoor. Meer mensen. Samen bouwen.”
Maar wel stap voor stap. “Te snel groeien is gevaarlijk. Dan ga je onderuit.” Het is misschien
wel de rode draad in haar verhaal: balans. Tussen emotie en ratio. Tussen groei en
voorzichtigheid. Tussen betrokkenheid en afstand.
En ergens daartussen zit Philippine. Zonder toverstokje, maar met een flinke dosis realisme
en een verrassend zacht hart.
“Verander de wereld, begin bij jezelf.”
Het is een zin die ze ergens halverwege het gesprek laat vallen. Bijna terloops. Maar
misschien zegt die alles. Want uiteindelijk, zo blijkt, gaat haar werk niet alleen over wetten en
regels. Maar over mensen. En over hoe we met elkaar omgaan als het even niet meer lukt.
En misschien, heel misschien is dat wel het echte werk van een advocaat.
