Ze promoveerde aan Oxford. Werd chirurg. Had de carrière waar velen van dromen. En toch stapte ze uit het ziekenhuis. Niet omdat ze haar vak niet meer liefhad, maar omdat ze onderweg iets veel belangrijkers ontdekte: mensen willen niet alleen beter worden. Ze willen zich gezien voelen.
Sommige vrouwen bouwen een onderneming vanuit een businessplan.
Andere vanuit een droom.
En dan zijn er vrouwen zoals dr. Thanya Tha-In. Zij bouwde haar onderneming vanuit een gevoel dat ze jarenlang niet kon negeren.
Dat gevoel begon niet toen ze haar eigen kliniek opende. Ook niet toen ze vijf keer werd uitgeroepen tot beste kliniek van Nederland.
Het begon op een plek waar bijna niemand zou verwachten dat je jezelf kunt kwijtraken.
In het ziekenhuis.
“Zie ik hier eigenlijk iemand op wie ik later wil lijken?”
Wanneer je cum laude afstudeert als arts, promoveert aan Oxford en vervolgens chirurg wordt, lijkt de route voor de buitenwereld uitgestippeld.
Steeds een stap hoger, steeds meer verantwoordelijkheid, steeds meer aanzien.
Maar ergens tijdens haar opleiding stelde Thanya zichzelf een vraag die haar leven volledig zou veranderen.
“Zie ik hier eigenlijk iemand op wie ik later wil lijken?”
Ze keek om zich heen.
Naar collega’s, naar hoogleraren, naar de toekomst die voor haar lag.
En hoewel ze haar werk prachtig vond, voelde ze diep van binnen dat het antwoord nee was. Dat besef is misschien wel één van de moeilijkste momenten in een carrière.
Want wat doe je als je ontdekt dat je succesvol bent geworden in iets waar je jezelf uiteindelijk niet ziet eindigen?
Je kunt heel succesvol zijn… en tóch niet op de juiste plek zitten
Opereren vond ze prachtig. De precisie, de techniek en de verantwoordelijkheid.
Maar de mens achter de patiënt raakte ze steeds vaker kwijt. In de operatiekamer slapen mensen. De gesprekken zijn kort. Er is weinig ruimte voor echte verbinding. Juist die verbinding begon ze steeds meer te missen.
Bij cosmetische behandelingen gebeurde iets heel anders.
Daar zag ze mensen terug.
Iedere drie maanden, iedere zes maanden.
Er ontstonden gesprekken, vertrouwen maar vooral mooie en persoonlijke verhalen.
En langzaam begon ze te begrijpen dat haar passie misschien helemaal niet alleen lag in opereren. Maar in mensen.
“In het ziekenhuis voelde ik me chirurg. In de spreekkamer voelde ik me mens.” Dat verschil werd uiteindelijk te groot om nog te negeren.
Soms moet je eerst verdwalen om jezelf terug te vinden
Rond dezelfde periode veranderde ook haar privéleven.
Na haar scheiding besloot ze iets te doen waar veel mensen nooit de moed voor zouden hebben.
Ze stapte uit de trein, geen fellowship, geen professorstitel en geen volgende stap op de veilige route.
Maar een sabbatical, ze ging een half jaar reizen.
Onderweg werkte ze af en toe als cosmetisch arts om haar reis te bekostigen. Maar het echte werk gebeurde vanbinnen. Na één maand wist ze het al. Ze zou nooit meer teruggaan naar het ziekenhuis.
Niet omdat ze faalde, maar juist omdat ze eindelijk ontdekte waar haar hart écht lag.
De ondernemer die ze zelf nog niet kende
Ondernemerschap stond nooit op haar verlanglijstje. Tot haar huidige man Dennis iets zei wat achteraf haar hele leven veranderde.
“Waarom begin je niet gewoon je eigen kliniek?”
Soms hebben we maar één persoon nodig die gelooft wat wij zelf nog niet durven te geloven.
Dat was Dennis.
Zelf ondernemer.
Iemand die mogelijkheden zag waar Thanya vooral risico’s zag.
Samen begonnen ze aan een avontuur dat uiteindelijk veel groter zou worden dan een onderneming.
Want samen ondernemen betekent niet alleen samen bouwen. Het betekent ook samen groeien maar ook soms keihard botsen.
Liefde is prachtig. Samen ondernemen is confronterend.
“Je relatie is een spiegel.”
Het is een zin die tijdens het gesprek meerdere keren terugkomt. Want ondernemen legt alles bloot.
Je overtuigingen, je onzekerheden, je ego, je communicatie.
Waar Thanya jarenlang gewend was om de leiding te nemen als chirurg, leerde ze nu luisteren. Dennis bracht iets mee wat zij nooit tijdens haar studie had geleerd.
Marketing, strategie, financiën.
Terwijl zij juist waakte over kwaliteit.
Over ethiek.
Over de vraag die volgens haar belangrijker is dan omzet:
“Voelt dit goed?”
Niet iedere behandeling die geld oplevert, past namelijk bij de visie van de kliniek. En dus zeggen ze regelmatig nee.
Nee tegen cliënten, nee tegen behandelingen, maar ook wel eens nee tegen omzet.
Omdat ze geloven dat je op lange termijn alleen kunt groeien als je trouw blijft aan jezelf en eerlijk blijft tegen over de ander.
Het gaat nooit alleen om uiterlijk
Vraag iemand wat een cosmetisch arts doet en de kans is groot dat het gesprek over lippen, botox of fillers gaat. Maar volgens Thanya mist de buitenwereld daarmee precies de kern.
“Na vijftien jaar weet ik dat het nooit alleen om die rimpel gaat.”
Die uitspraak blijft hangen.
Want achter iedere wens om iets aan het uiterlijk te veranderen, zit volgens haar bijna altijd een ander verhaal. Een vrouw die jarenlang alleen voor haar gezin heeft gezorgd. Iemand die zichzelf onderweg is kwijtgeraakt. Een ondernemer die jarenlang alleen maar heeft gepresteerd. Een moeder die zichzelf niet meer herkent.
Mensen komen binnen voor een behandeling. Maar vaak vertrekken ze met iets veel belangrijkers.
Erkenning.
Aandacht.
Of simpelweg het gevoel dat iemand eindelijk écht naar ze heeft geluisterd.
Twee werelden die elkaar eindelijk vonden
Misschien is het juist haar jeugd die haar blik zo anders maakt.
Tot haar tiende groeide ze op in Thailand. Een wereld waarin meditatie, intuïtie en spiritualiteit vanzelfsprekend waren. Haar opa was boeddhistisch monnik.
Later kwam daar Nederland tegenover te staan, jarenlang probeerde ze die twee werelden met elkaar te combineren.
Nu doet ze dat iedere dag.
Want volgens haar hoeven wetenschap en intuïtie elkaar helemaal niet uit te sluiten.
Sterker nog.
Juist samen maken ze haar werk compleet.
Achter iedere succesvolle ondernemer zit een gesprek dat niemand ziet
Van buiten lijkt succes vaak eenvoudig. Een prachtige kliniek. Meerdere vestigingen. Dertig medewerkers. Tien artsen. Bekend door heel Nederland. Maar achter die groei schuilen ook twijfels.
Moeten we die nieuwbouw wel doen?
Zijn we niet te groot aan het denken?
Wat zullen mensen ervan vinden?
Ze vertelt openhartig hoe spannend de investering voelde.
Niet omdat ze geen vertrouwen hadden. Maar omdat ze allebei niet zijn opgegroeid met overvloed. Dus groot durven dromen vraagt soms eerst om afscheid te nemen van oude overtuigingen.
Ondernemers krijgen geen schouderklopje
Misschien is dit wel de mooiste les uit het hele gesprek. “Als je voor een baas werkt, zegt iemand: goed gedaan.”
Als ondernemer zegt niemand dat. Niemand zegt dat je nu even mag uitrusten.
Dat je trots mag zijn. Dat je genoeg hebt gedaan. Dus moet je dat zelf leren.
Jezelf een massage gunnen, een vrije middag, een compliment.
Want als jij het jezelf niet geeft…
…wie doet het dan?
Een goede arts luistert meer dan dat zij prikt
Wanneer Thanya jonge artsen opleidt, begint ze opvallend genoeg niet over techniek.
Volgens haar is een behandeling maar voor tien procent vakmanschap. De overige negentig procent?
Luisteren.
Aanvoelen.
Verbinding maken.
Want als je alleen kijkt naar een gezicht, behandel je een gezicht. Maar als je luistert naar een mens, behandel je iemand op een heel andere manier. En misschien is dát precies waarom haar patiënten terug blijven komen.
De reis gaat verder
Alsof één onderneming nog niet genoeg was, ontstond inmiddels ook Soul Surgery.
Geen bedrijf dat draait om uiterlijk.
Maar om de reis naar binnen. Om vrouwen die jarenlang hebben gepresteerd weer te laten voelen.
Te laten vertragen.
Te laten thuiskomen.
Niet omdat ze iets moeten worden.
Maar omdat ze mogen herinneren wie ze altijd al waren.
“We should fix each other’s crown.”
Aan het einde van het gesprek vraag ik haar wat ze vrouwen het liefst zou willen meegeven.
Haar antwoord komt zonder nadenken.
Dat we elkaar meer mogen gunnen.
Meer mogen ondersteunen.
Minder vergelijken.
Want volgens haar is jaloezie vaak niets anders dan een plek in jezelf waar nog liefde ontbreekt.
En misschien is dat precies waarom zoveel vrouwen zich bij haar veilig voelen.
Niet omdat ze de beste chirurg is.
Niet omdat ze een succesvolle ondernemer is. Maar omdat ze verder kijkt dan wat zichtbaar is. Ze ziet de vrouw achter het gezicht. De onzekerheid achter de glimlach. De vermoeidheid achter de perfecte buitenkant.
En misschien is dat uiteindelijk de mooiste vorm van schoonheid.
Niet iemand mooier maken.
Maar iemand weer laten voelen dat ze er al die tijd al mocht zijn.
Benieuwd naar de behandelingen en de visie van Skin Surgery? Neem dan een kijkje op de website van https://skin-surgery.nl
