Sommige mensen weten al jong wat ze later willen worden. Niet omdat iemand het ze influistert. Niet omdat het verstandig klinkt. Maar omdat er eigenlijk nooit een ander scenario is geweest.
Voor Pleun Bierbooms was dat zingen.
Als kind bouwde ze haar eigen podium, stond ze voor de spiegel en was muziek haar uitlaatklep. Haar moeder zong thuis als hobby en muziek was er simpelweg altijd. Toen andere kinderen nadachten over wat ze later misschien wilden worden, wist Pleun het eigenlijk al.
Zangeres.
Niet: misschien ooit. Gewoon: dit is wat ik wil.
Die overtuiging is opvallend, zeker als je bedenkt hoe grillig de muziekindustrie kan zijn. Talent alleen is er nooit een garantie. Je kunt een geweldige stem hebben en toch niet worden gedraaid. Een nummer maken waar maanden werk in zit en nauwelijks worden gehoord. Of worden afgewezen, om een jaar later ineens een televisieprogramma te winnen.
Pleun heeft inmiddels vrijwel alle kanten daarvan gezien.
En misschien is dat wel het interessantste aan haar verhaal.
Want achter de vrouw die op een podium moeiteloos haar stem laat horen, zit óók iemand die heeft moeten uitzoeken wie ze eigenlijk is wanneer anderen niet voor haar bepalen welke kant ze op moet.
Als het dit jaar niet lukt, dan volgend jaar
Een jaar voordat Pleun The Voice of Holland won, werd ze afgewezen. Voor veel mensen zou dat het moment kunnen zijn waarop twijfel toeslaat. Misschien ben ik toch niet goed genoeg. Misschien moet ik iets anders gaan doen.
Pleun dacht iets anders.
Dan volgend jaar maar weer.
Afwijzing ziet ze niet automatisch als een eindpunt. Ze noemt de bekende uitspraak rejection is redirection: als iets niet lukt, probeer je een andere route. En als er bij een volgende auditie opnieuw niemand zou draaien? Dan zou ze zich gewoon nóg een keer aanmelden.
“Ik wilde het gewoon heel graag.”
Het klinkt bijna eenvoudig. Maar misschien zit daar juist iets belangrijks in. Doorzetten hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Soms betekent het simpelweg dat je na een nee besluit dat je droom nog steeds dezelfde is.
Die tweede poging veranderde alles.
Op haar achttiende won Pleun The Voice of Holland.
En van het ene op het andere moment was ze niet langer alleen een jong meisje dat graag zong. Ze was een artiest van wie iets werd verwacht.
Achttien jaar en ineens moet je het allemaal weten
Van buitenaf lijkt het winnen van zo’n programma misschien het ultieme startpunt. Je hebt bekendheid. Een publiek. Mensen kennen je naam. De deuren gaan open. Maar er gebeurt tegelijkertijd iets anders.
Je moet ineens volwassen beslissingen nemen terwijl je eigenlijk nog maar net volwassen bént.
Pleun omschrijft die periode als een rollercoaster. Ze voelde zich vroeger vaak ouder dan ze daadwerkelijk was, maar terugkijkend ziet ze ook gewoon een heel jong meisje.
En toch werd er van haar verwacht dat ze wist hoe de muziekindustrie werkte. Muziek maken. Uitbrengen. Optreden. Beslissingen nemen. Een artiest zijn.
“Iedereen denkt dat je maar weet hoe alles werkt.”
Dat vond ze misschien wel een van de moeilijkste kanten van die periode. Niet de dingen die later rondom The Voice naar buiten kwamen daar heeft Pleun naar eigen zeggen zelf niets negatiefs van meegemaakt maar vooral de enorme hoeveelheid verwachtingen die plotseling op haar schouders terechtkwam.
Want hoe weet je op je achttiende al precies wie je bent als artiest?
Pleun wist het niet.
En eigenlijk is dat achteraf gezien helemaal niet vreemd.
Muziek maken die niet helemaal als jij voelt
Na The Voice kwam er muziek.
Maar Pleun voelde al snel dat niet alles wat ze uitbracht volledig bij haar paste.
Niet omdat de mensen om haar heen verkeerde bedoelingen hadden. Niet omdat ze ergens met grote spijt op terugkijkt. Maar omdat ze zelf nog niet wist wat haar eigen geluid eigenlijk was.
“Gisteren zat ik nog op school,” zegt ze daarover in ons gesprek. En ineens moest ze muziek uitbrengen.
Wie ben je als persoon?
Wie ben je als artiest?
Wat wil je maken?
Het zijn vragen waar sommige mensen jaren over doen. In de muziekindustrie moet er ondertussen gewoon iets verschijnen.
Er moet een liedje komen.
Een richting.
Een verhaal.
Een label.
En juist dat laatste is iets waar Pleun zich steeds minder prettig bij voelt. Het idee dat een artiest één duidelijk hokje moet kiezen en daar vervolgens vooral in moet blijven. Want misschien wil ze vandaag een Nederlandstalige uptempo-song maken en morgen een grote Engelstalige ballad.
Waarom zou dat niet allebei mogen?
“Het mag gewoon allemaal.”
Het lijkt een kleine uitspraak, maar eigenlijk zegt die veel over waar Pleun nu staat.
Even niet meer ‘dat meisje van The Voice’
Er kwam een periode waarin Pleun behoefte had aan een frisse start.
Ze bracht muziek uit onder een andere artiestennaam en werkte samen met Wouter Hardy, de producer achter Arcade. Het werd een Engelstalig project, met een meer internationale oriëntatie.
Voor Pleun betekende die periode vooral dat ze even los wilde komen van het etiket dat jarenlang aan haar bleef kleven.
Ze wilde niet altijd “dat meisje van The Voice” zijn.
Ze wilde serieus genomen worden om haar muziek. Om haar stem. En misschien nog belangrijker: voor het eerst bouwde ze het project echt zelf.
Met mensen die zij om zich heen verzamelde. Haar eigen werk. Haar eigen keuzes. Haar eigen tempo.
Juist daardoor bracht die periode haar dichter bij zichzelf.
Ze leerde hoe je een project van begin tot eind maakt. Hoe muziek wordt opgenomen, uitgebracht en gepromoot. Maar ze ontdekte tegelijkertijd iets anders.
Een andere naam kan een nieuw hoofdstuk markeren, maar uiteindelijk bleef zij gewoon Pleun.
En daar hoefde ze niet meer van weg.
De droom mag veranderen zonder kleiner te worden
Lange tijd keek Pleun nadrukkelijk naar het buitenland.
Internationaal doorbreken. De wereld over. Groot dromen.
Die ambitie is niet verdwenen. Als ze morgen de kans krijgt om de wereld rond te touren, zal ze waarschijnlijk niet lang hoeven nadenken.
Maar haar blik is veranderd.
Ze merkte dat ze jarenlang zo gefocust was geweest op iets groots en internationaals, dat ze bijna vergat hoeveel moois er dichterbij mogelijk is.
Een carrière in Nederland.
Nederlandstalige muziek.
Mooie optredens.
Eigen shows.
Mensen raken.
Kunnen leven van wat ze het allerliefste doet. Dat is geen kleinere droom. Misschien is het juist een concretere geworden.
“Ik denk dat ik altijd veel te jong was en dat ik nu op een punt ben dat ik het beter begrijp en beter weet wat ik wil.”
Er zit iets moois in die constatering.
We zijn gewend om groei te koppelen aan méér. Groter. Verder. Internationaler. Meer streams. Meer volgers. Grotere zalen. Maar volwassen worden in je ambitie kan ook betekenen dat je ontdekt welk succes daadwerkelijk bij jóú past.
Honderdduizend keer geluisterd
Pleun begon recent muzikaal opnieuw.
Een nieuw Spotify-account. Voor het eerst een Nederlandstalige solorelease. In zekere zin weer vanaf nul.
Inmiddels is het nummer meer dan 100.000 keer gestreamd.
Zelf relativeert ze dat getal aanvankelijk bijna. Maar zet honderdduizend mensen eens bij elkaar.
Dan is het ineens behoorlijk veel.
Voor Pleun is het vooral een bevestiging dat deze richting wordt ontvangen. Een reden om door te pakken. Ze is bezig met meerdere Nederlandstalige nummers en wil uiteindelijk voldoende muziek hebben voor een EP en nieuwe eigen shows.
En ondertussen blijft ze doen wat ze altijd heeft gedaan:
Maken, want stilzitten past niet zo bij haar.
“Ik blijf gewoon in beweging en ik blijf dingen maken.”
Waar dat uiteindelijk precies naartoe gaat? Dat weet ze zelf ook niet altijd.
En misschien hoeft dat ook niet.
Niet de stereotype feestzangeres
Pleun treedt nog steeds veel op, maar ze weet inmiddels ook steeds beter waar haar kracht níét ligt.
Een half uur op tape een feesttent vermaken? Ze heeft het na The Voice lange tijd gedaan, maar voelde al snel: dit ben ik niet.
Waar ze wél sterk in is?
Mensen raken.
Een stem gebruiken om iets te voelen wat misschien lastig onder woorden te brengen is. Daarom zingt ze tegenwoordig bijvoorbeeld ook tijdens huwelijksceremonies.
Het past bij haar. Niet per se de meeste herrie maken, maar ervoor zorgen dat iemand even stilvalt. Die emotie zoekt ze ook in haar eigen muziek. Wat Pleun maakt, moet voor haar uiteindelijk ergens over gaan. Het mag autobiografisch zijn, iemand inspireren of simpelweg dat gevoel geven van: hé, iemand begrijpt mij.
Zelf zet ze tenslotte ook graag een verdrietige playlist aan als ze behoefte heeft om even lekker te huilen.
Muziek hoeft niet altijd iets op te lossen.
Soms is het genoeg als een liedje naast je komt zitten.
Een lichaam waar altijd iets van gevonden wordt
Dan is er nog een ander onderdeel van bekend zijn.
Je stem is publiek bezit.
Maar je uiterlijk soms net zo goed.
Pleun is zich al vanaf jonge leeftijd bewust van haar lichaam. Ze vertelt dat ze nooit het extreem dunne meisje is geweest en als puber een moeizame relatie met eten heeft gekend. Ze noemt zichzelf een emotionele eter.
Na The Voice kwam ze bovendien in een periode terecht waarin ze, als ze nu naar foto’s kijkt, ziet dat ze zoekende was.
Niet alleen muzikaal.
Ook naar zichzelf.
In een periode van ongeveer vijf jaar viel ze zo’n twintig kilo af. Niet met een extreem dieet, benadrukt ze. Geen snelle oplossing. Ze ging sporten, anders eten en maakte er een verandering van levensstijl van.
Maar haar boodschap is opvallend genuanceerd.
Ze gelooft in goed voor jezelf zorgen. Maar óók in aardig blijven voor jezelf. Niet jezelf straffen. Niet geloven dat je pas goed genoeg bent wanneer je lichaam aan een bepaald ideaal voldoet.
“We hoeven niet allemaal op elkaar te lijken.”
Pleun wil vooral de beste versie van zichzelf zijn.
Niet die van iemand anders.
De ene dag fantastisch, de andere dag niet
Dat betekent niet dat onzekerheid verdwenen is.
Integendeel.
Pleun vertelt open dat ook zij dagen heeft waarop ze struggelt. Dat ze angsten kent. Dat ze soms in de spiegel kijkt en niet blij is met wat ze ziet.
En vervolgens kan ze een dag later naar diezelfde spiegel kijken en denken: jeetje, wat geweldig.
Dat contrast is misschien wel veel eerlijker dan het idee dat zelfliefde een eindstation is dat je op een dag bereikt.
Alsof je vanaf dat moment nooit meer onzeker bent. Zo werkt het voor Pleun niet. En waarschijnlijk voor heel veel vrouwen niet.
Ze krijgt berichten van vrouwen die haar vertellen dat ze zoals haar zouden willen zijn. Dat bij Pleun alles zo perfect lijkt.
Haar reactie?
“Joh, je moest eens weten.”
Want dat is het niet.
Ook zij kent dagen waarop het niet lukt. Waarop ze zich onzeker voelt. Waarop ze zichzelf opnieuw bij elkaar moet rapen. Het verschil is misschien dat ze steeds beter heeft geleerd om daar niet eindeloos te blijven hangen.
Wanneer ben je succesvol?
Als je op je achttiende een van de grootste talentenjachten van Nederland wint, zou je kunnen zeggen dat je succesvol bent. Als mensen je naam kennen ook. Of wanneer een nummer honderdduizend streams haalt.
Maar vraag Pleun vandaag wat succes voor haar betekent en het antwoord is opvallend eenvoudig.
Kunnen leven van haar muziek, een huis kunnen kopen van wat ze maakt, een fijne fanbase hebben, mooie muziek maken.
En vooral gelukkig zijn.
Misschien is dat uiteindelijk de ontwikkeling die het meest zegt over haar carrière.
Op haar achttiende kwam Pleun terecht in een wereld waarin iedereen iets van haar verwachtte, terwijl ze zelf nog moest ontdekken wie ze was. Nu lijkt ze steeds minder bezig met voldoen aan het plaatje dat iemand anders voor haar heeft bedacht.
Niet aan het beeld van de perfecte popster.
Niet aan een bepaald lichaam.
Niet aan één muziekgenre.
Niet aan de gedachte dat succes alleen telt wanneer het internationaal en gigantisch is.
Ze wil zingen, mensen raken en vooral blijven bewegen.
Er zullen waarschijnlijk nog nummers komen die het minder goed doen. Er zullen afwijzingen zijn. Dagen waarop ze zichzelf fantastisch vindt en dagen waarop dat even niet lukt.
Maar misschien zit juist daarin de kracht van Pleun Bierbooms. Niet in het feit dat ze nooit twijfelt. Maar in het feit dat twijfel haar niet laat stoppen. Want dat meisje dat vroeger thuis haar eigen podium bouwde, is er eigenlijk nog steeds.
Alleen weet ze inmiddels iets beter wie erop staat.
