Wie in Heemstede woont, kent Broodje Bram. Of beter gezegd: kent Walter. Want of hij nu achter de toonbank staat, een praatje maakt met vaste gasten of ergens in het dorp loopt, overal wordt hij aangesproken. “Ik ben gewoon een bekende Heemstedenaar,” zegt hij lachend. “Een BH’er.” Naast hem zit zoon Devon, die inmiddels mede-eigenaar is en volop meedraait in de zaak én langzaam het stokje overneemt.
Samen vormen ze het gezicht van Broodje Bram: een zaak die al bijna veertig jaar een begrip is in het dorp. Geen snackbar, geen restaurant, geen hippe lunchketen met een gelikt concept. “Wij zijn gewoon Broodje Bram,” zegt Walter stellig.
Van broer naar broodjeszaak
Volgend jaar bestaat Broodje Bram veertig jaar. Walter begon jong. Héél jong. “Ik was vijfentwintig toen ik voor mezelf begon,” vertelt hij. Daarvoor werkte hij jarenlang bij zijn broer, die meerdere zaken had. Eerst in Wageningen, later ook in Heemstede. “Ik heb eerst Broodje Bram Wageningen overgenomen. Deze zaak in Heemstede was eigenlijk een zaak die wat extra aandacht nodig had, dus die nam ik erbij.”
Wageningen bestaat inmiddels niet meer. “Drie zaken tegelijk was toch niet ideaal. Uiteindelijk dacht ik: concentreer je op één ding. En natuurlijk wilde ik terug naar mijn geboorteplaats. Ik ben hier geboren.”
Dat ene ding werd dus Broodje Bram in Heemstede. Door de jaren heen werd de zaak meerdere keren verbouwd en aangepast. “Je moet met je tijd meegaan,” zegt Walter. “Op een bepaald moment blijf ik misschien hangen in mijn eigen tijd. Dan moet hij,” terwijl hij naar Devon knikt, “zeggen: ‘Ouwe, nu word je ouderwets.’”
‘Toen ik ontdekte dat ik niet goed kon voetballen’
Voor Devon was de stap naar de zaak van zijn vader eigenlijk verrassend logisch. “Ik denk sinds ik een jaar of acht was,” vertelt hij. “Toen ik erachter kwam dat ik niet zo heel goed kon voetballen en een profcarrière er dus waarschijnlijk niet in zat.”
Walter schiet meteen in de lach. “Ouwe, ouwe, ouwe…”
Devon groeide letterlijk op tussen de broodjes, friet en vaste klanten. “Op zaterdag hielp ik mee. Nou ja, in mijn ogen hielp ik mee. Eigenlijk draaide ik een beetje vaatjes, at ik patatjes en liep ik vooral wat rond. Maar ik vond het gezellig. Lekker onder de mensen.”
Tot hij ineens zei dat hij Broodje Bram wilde overnemen.
“Dat was niet tegen dovemans oren gezegd,” zegt Walter zichtbaar trots. “Ik had altijd tegen mezelf gezegd: als mijn zoon het ooit wil overnemen, dan mag hij het overnemen.”
En dus werden vader en zoon compagnons.
Yin en yang
Samenwerken met familie klinkt gezellig, maar zorgt natuurlijk ook voor discussie. Zijn ze hetzelfde als ondernemer?
“Nee,” zegt Devon direct. “Negen van de tien keer zijn we yin en yang.”
Walter knikt. “Er zit natuurlijk een leeftijdsverschil tussen ons. Hij kijkt anders naar dingen dan ik. Soms heeft hij gelijk. Soms denk ik: nee jongen, niet doen. Dat is dan ervaring.”
Devon lacht: “Waar ik nog van moet leren en op mijn bek moet gaan, heeft hij dat al een keer gedaan.”
En toch werkt het. “Wij zijn geworden wat we zijn dóór Broodje Bram te zijn,” zegt Devon. “Dus waarom zou je het compleet veranderen?”
Dat betekent niet dat er niets vernieuwt. Integendeel. De zaak werd recent verbouwd en kreeg een modernere uitstraling. Meer ruimte, meer sfeer, comfortabeler zitten. “We hadden nog wel meer tafels kunnen neerzetten,” zegt Walter, “maar dan zit iedereen op elkaar. Nu kunnen mensen rustig blijven zitten. Dat is belangrijk.”
Want Broodje Bram draait allang niet meer alleen om snel een broodje halen. Broodje Bram staat voor een ontspannen lunch of een avond gezellig eten met je gezin.
‘Mensen moeten je kop zien’
Wie een paar minuten in de zaak zit, merkt meteen waar het succes vandaan komt. Er wordt geroepen, gelachen, gekletst. Klanten lopen niet alleen binnen voor een broodje carpaccio of een frietje met truffelmayonaise, maar ook voor aandacht.
“Het allerbelangrijkste is dat je zelf op de vloer staat,” zegt Walter. “Mensen moeten je kop zien.” Heemstede is een dorp, vult Devon aan. “Mensen vinden het leuk om jou te zien. Ze willen even een babbeltje maken.”
En dat gebeurt voortdurend. Walter: “Als ik door de slager loop, ben ik de hele tijd mensen aan het groeten. Dat is toch prachtig?”
Zelfs kinderen herkennen hen. Devon vertelt lachend hoe hij een paar jaar geleden basisscholen bezocht voor zijn zoontje. “In bijna elke klas riepen kinderen: ‘Hé, jij bent toch van Broodje Bram?’ Dat zijn kinderen van zeven of acht hè.”
Ook ouders herkennen het fenomeen. Gratis ijsbonnetjes, milkshake-acties en spontane proefmomenten zorgen ervoor dat gezinnen zich welkom voelen.
“Een ijsje maakt mensen blij,” zegt Walter simpel. “Dat is toch het mooiste wat er is?”
Geen geheim recept
En het eten dan? Wat is nou hét succesnummer? “Carpaccio,” zegt Devon direct. “Honderd procent.” Walter vult aan: “Filet, kroketten… Maar de biefstuk loopt nu ook enorm goed.”
Op zaterdag blijkt nóg iets populair: limoncello.
“Die geven we weg,” lacht Walter. “Voor de gezelligheid.”
Hebben ze geheime recepten? “Niet echt,” zegt Devon. “Het enige geheim van Broodje Bram is de chemie onderling en met de klanten.”
Toch doen ze veel zelf. Satésaus wordt zelf gemaakt, saté wordt zelf geregen en ook verschillende producten worden speciaal voor hen geproduceerd. “Daarmee ben je toch een beetje uniek,” zegt Walter. Lokale leveranciers spelen daarbij een grote rol. “Wij halen veel lokaal. Dat vinden we belangrijk.”
Zes dagen per week
Ondernemen klinkt romantisch, maar achter de schermen betekent het vooral hard werken.
“Zes dagen per week,” zegt Devon.
De dag begint vroeg. “Eerst proberen we ons bed uit te komen,” grapt hij. “Dat lukt niet altijd even soepel.” Daarna openen ze samen de zaak, drinken een koffie, maken schoon, vullen de vitrine, snijden ingrediënten en zorgen dat alles klaarstaat voor openingstijd.
En dan begint de drukte. Social media? Dat besteedt Walter liever uit. “Dat is niks voor mij.” Maar op de vloer staan? Dat doet hij het liefst zelf.
‘Lachen. Dat is het belangrijkste.’
Wat moet je kunnen om succesvol te zijn in deze branche? Devon hoeft niet lang na te denken.
“Lachen.” Walter knikt direct. “Gewoon jezelf zijn. Hoe je zelf ook geholpen wilt worden.”
Volgens Devon maakt vriendelijkheid bijna alles goed. “Als je iets fout doet, maar je bent vriendelijk en vrolijk, dan maakt dat vaak niet eens meer uit.”
Dat menselijke aspect loopt als een rode draad door hun verhaal. Niet de omzet, niet de groei, niet uitbreiden naar twintig filialen. Gewoon mensen een fijne plek geven.
Stijgende prijzen en truffelmayonaise
Net als iedere horecaondernemer merken Walter en Devon de stijgende kosten.
“Drie of vier keer per jaar leggen we alle prijzen naast elkaar,” vertelt Devon. Maar prijsverhogingen doen pijn. “Als wij prijzen moeten verhogen, voel ik me bijna crimineel,” zegt hij eerlijk.
Walter noemt het een vicieuze cirkel. “Alles wordt duurder. Personeel, producten, energie. Dus je móét wel omhoog.” Zelf schrikken ze soms ook van bedragen. “Als je tegenwoordig ergens gaat eten, ben je gewoon veel geld kwijt.”
En klanten merken dat natuurlijk ook. Tegelijkertijd zien ze veranderingen in eetgedrag. Glutenallergieën, vegetarische opties en lactosevrij eten spelen een steeds grotere rol.
“Toen ik begon, bestond dat bijna niet,” zegt Devon.
En trends? “Truffelmayonaise,” zegt hij zonder twijfel.
Volgens hem zit tegenwoordig overal truffelmayonaise op. “Patat, carpaccio, tartaar… alles.”
Generaties zien opgroeien
Het mooiste aan al die jaren ondernemen? Walter hoeft daar niet lang over na te denken.
“Ik zie generaties opgroeien.”
Hij vertelt hoe kleine meisjes die vroeger een ijsje kwamen halen inmiddels zelf moeder zijn geworden. Hoe kinderen die ooit gratis milkshakebonnen verzamelden nu met hun eigen kinderen binnenlopen.
“Dat is toch geweldig?” Het laat zien dat Broodje Bram meer is geworden dan een lunchzaak. Het is onderdeel van het dorp.
‘Een eigen zaak is niet zaligmakend’
Opvallend genoeg romantiseert Walter het ondernemerschap totaal niet.
Hij komt uit een ondernemende familie vier broers en een zus met allemaal een eigen zaak maar toch zegt hij eerlijk: “Een eigen zaak is niet zaligmakend.”
Volgens hem denken mensen vaak dat zelfstandig ondernemen automatisch vrijheid en succes betekent. “Maar als jij een leuke baan hebt en daar tevreden mee bent, dan is dat net zo mooi.”
Een eigen zaak betekent namelijk ook stress, onzekerheid en verantwoordelijkheid. “Je maakt goede tijden mee en slechte tijden.”
Dat realisme maakt hem misschien juist zo geliefd.
Geen grootspraak, geen opgepoetst ondernemersverhaal. Gewoon hard werken, eerlijk zijn en hopen dat mensen zich welkom voelen.
Veertig jaar Broodje Bram
In september 2027 bestaat Broodje Bram officieel veertig jaar.
Of er iets speciaals gaat gebeuren? Walter lacht geheimzinnig. “We mogen nog niks verklappen.”
Sterker nog: waarschijnlijk moeten ze het nog bedenken.
“Vroeger vergaten we gewoon dat we 35 jaar bestonden,” zegt hij lachend. Maar dat jubileum gaat er ongetwijfeld komen. En waarschijnlijk zoals alles bij Broodje Bram gaat: zonder poeha, maar mét gezelligheid.
Misschien met een gratis ijsje, misschien met een limoncello.
Of gewoon met Walter achter de toonbank die roept: “Hé, gezellig dat je er bent.”
